Wirtualne Zacisze utak3ra

W pokoju córeczki, gdy idzie spać, zostawiamy małą lampeczkę włączoną. Potem, gdy nam się o niej przypomni, należy ją wyłączyć. Owo "gdy nam się o niej przypomni" trwa od godziny do 6 godzin Problem nie jest w poborze prądu, którego ta lampeczka pożera naprawdę niewiele, ale w tym, że jeśli się przebudzi w czasie, gdy lampka wciąż będzie się świecić, to albo się rozbudza, albo zabrania jej gasić - na kolejny okres czasu. Gdy się przebudzi przy zgaszonej już lampce - nie ma problemu. Dlatego też postanowiłem zbudować małego pomocnika w słusznej sprawie: timer dla urządzeń zasilanych z sieci 230V.

Schemat elektryczny tego urządzenia jest zwyczajnie banalny - ot, standardowe połączenie multipleksowanych dwóch cyfr 7-segmentowego wyświetlacza LED do mikrokontrolera PIC16F628A. Jako interfejs ustawiania zadanego czasu, można było zastosować dwa przyciski, ale ja u siebie wstawiłem enkoder obrotowy, który w obsłudze końcowej jest nieporównywalnie przyjemniejszy od przycisków - zwłaszcza, gdy przyjdzie nam ustawić czas rzędu np. 90 minut Zastosowanie enkodera pociąga za sobą zmiany w programie, gdyż działa on tak, że za pomocą dwu-bitowego kodu Graya odczytujemy stan urządzenia - a stany mogą być trzy: w lewo, w prawo i nieokreślony. Dlatego też oprogramowanie wewnętrzne mikrokontrolera nie będzie niestety pasować do zwykłych przycisków.

Modułem wykonawczym może być dowolna realizacja... może to być przekaźnik z cewką 5V, może być z własnym zasilaniem (np. 12V), może też to być zestaw optotriak-triak. Tę ostatnią opcję wybrałem dla swojej realizacji, jako, że z powodu swojego charakteru pasuje tutaj najbardziej do projektu. Poniżej możecie zobaczyć schematy pokazujące, jak zrealizować takie moduły wykonawcze.

Wsad do mikrokontrolera można pobrać tutaj. W razie jakichkolwiek problemów, czy to ze schematem, czy z oprogramowaniem - pytać Jeżeli macie jakieś pomysły na usprawnienie urządzonka - pisać.

Miłego odliczania czasu!

Pracowałem ostatnimi dniami nad małym kontrolerkiem, sterowanym przez RS232. Obsługa niektórych poleceń, wydawanych do niego, trwała nawet po kilka milisekund i... okazało się, że użyty przeze mnie 16F628A ma bufor wejściowy USARTa rozmiaru... 2 bajtów. Tak, to nie pomyłka

Dlatego postanowiłem napisać obsługę cyklicznego bufora wejściowego - o rozmiarze wg uznania Poniżej przedstawiam wam, jak coś takiego zrealizować.


Na początku, zmienne globalne:

#define RX_BUFOR_MAX        32
unsigned char buforRX[RX_BUFOR_MAX];
unsigned char *buforRX_head, *buforRX_end, *RXreadstart, RXbajt;

i podczas inicjalizacji programu:

    // ustawiamy bufor odbioru danych z UARTa
    buforRX_head = buforRX;
    buforRX_end = buforRX + RX_BUFOR_MAX;
    RXreadstart = buforRX;

Tyle przygotowań.

Proces odbioru danych i składowanie ich w cyklicznym buforze zrealizujemy w przerwaniu. Najpierw odpalamy przerwanie:

   STATUS.RP0 = 1;
   PIE1.RCIE = 1; // przerwanie odbioru danych z UARTa
   STATUS.RP0 = 0;
   PIR1 = 0;


   INTCON.GIE = 1;
   INTCON.PEIE = 1;

I definiujemy obsługę:

void    interrupt(void)
{
  // przyszedł znak z UARTa
  if (PIR1.RCIF)
  {
      // cykliczny bufor z użyciem "indirect addressing"
      asm {
          movf RCREG,W
          movwf _RXbajt
          movf _buforRX_head, W
          movwf FSR
          movf _RXbajt, W
          movwf INDF
          incf _buforRX_head, f
      }


      if (buforRX_head == buforRX_end) // koniec buforu,
          buforRX_head = buforRX;         // zawijamy ogon.
         

      PIR1.RCIF = 0; // koniec przerwania
  }
}

Pozostało nam napisanie funkcji korzystających z owego bufora. Wpierw funkcja badająca, czy w buforze czeka na nas jakiś nieprzetworzony znak:

// czy w cyklicznym buforze czekają dane do odczytania?
unsigned char BUFRS_Data_Ready()
{
    if (RXreadstart == buforRX_head)
        return 0;
    else
        return 1;
}

No i funkcja odczytująca kolejny znak:

// odczyt znaku z cyklicznego buforu
unsigned char BUFRS_Read()
{
    unsigned char bajt;
    asm {
        movf _RXreadstart, W
        movwf FSR
        movf INDF, W
        movwf BUFRS_Read_bajt_L0
        incf _RXreadstart, f
    }


    if (RXreadstart == buforRX_end)
        RXreadstart = buforRX;


    return bajt;
}

Na koniec przedstawię jeszcze moją małą funkcję odczytującą znak z określonym timeoutem operacji:

void BUFRS_Read_Timeout(unsigned char *bajt, unsigned char timeout)
{
    unsigned char tout, read;
    tout = 0;
    read = 1;
    *bajt = 0;
    while ((read == 1) && (tout < timeout))
    {
        if (BUFRS_Data_Ready() > 0)
        {
            *bajt = BUFRS_Read();
            read = 0;
        }
        else
            tout++;
    }
}

To tyle. U mnie - jak już pisałem, obsługa niektórych znaków zajmuje kilka milisekund, niektórych kilka mikrosekund - całość działa poprawnie przy 19200 (kwarc 20MHz). Oczywiście, powyższe działa tylko na mikrokontrolerach wyposażonych w sprzętowy moduł USART.

Powodzenia.

Zabawiałem się w ostatnich dniach wyświetlaczem LCD z poczciwej Nokii 3310. LCD nie jest rewelacyjny, ale ma te swoje 84x48 pikseli monochromatycznego obrazu. W trybie tekstowym, z małą czcionką, wystarcza to na 6 rzędów po 14 znaków.



Szukając w sieci biblioteki do jego obsługi, przejrzałem zyliony projektów typu "LCD-on-LPT" i nieco mniej, bo już tylko miliony projektów na wszelkie AVRki. PICe jakoś słabo były reprezentowane, a już mikroC najsłabiej. Dlatego skompilowałem z wszystkich dostępnych mi materiałów działającą bibliotekę. Z powodzeniem uruchomiłem ją na 2kB procesorze 16F628A (uwaga: LCD pracuje pod napięciem 3.3V!!)

Na chwilę obecną, biblioteka pozwala na wyświetlanie napisów w dwóch różnych rozmiarach - przy użyciu tylko jednego zdefiniowanego kroju pisma - skalowanie następuje w locie, podczas wyświetlania. W planach dodanie grafiki.

Biblioteka dostępna jest jako LGPL, podczas jej opracowywania, jak już wspominałem, wykorzystywałem różne źródła (no i własną pracę). Największymi dawcami idei i pomysłów byli Louis Frigon oraz Lieven Hollevoet.

Załączam również przykładowy projekt, wykorzystujący ów LCD i bibliotekę - taki mały zegarko-termometr Dzięki niemu można dowiedzieć się, jak podłączyć wyświetlacz i jak skorzystać z biblioteki. Zwracam tylko uwagę na konieczność ustawienia swoich pinów LCD w pliku N3310LCD.h.





Bibliotekę oraz przykładowy projekt znaleźć można na forum elektrody. A następny LCD w kolejce do rozpracowania jest przyjemny LCD kolorowy, o wymiarach 128x128 pikseli - dostępny na allegro za ok. 20zł

Przede wszystkim należy się pozbyć oczka centrującego sznureczek na wylocie z wyłącznika - łańcuszek tamtędy nie przejdzie. Następnie zajmujemy się przymocowaniem łańcuszka. Za pierwszym razem wyeliminowałem oryginalny sznureczek kompletnie, rozciąłem cążkami oczko cięgna wyłącznika, odchyliłem połówkę, zaczepiłem łańcuszek i ponownie zagiąłem. Trzymało się idealnie Niestety, podczas normalnej pracy sznureczek powinien się chować pod kołnierzem obudowy, a łańcuszek niestety czynić tego nie chciał i całość chodziła bardzo topornie. Wziąłem więc nowy wyłącznik (tamten w zasadzie i tak już wymagał wymiany - nie za każdym razem już wyłączał układ, sprężynka siadała). Łańcuszek mój z jednej strony posiada taki blaszany kołnierz, wsadziłem więc do niego sznureczek, zagiąłem kołnierz na takiej długości, żeby na całym torze wyłącznika był sznureczek, a dopiero za nim łańcuszek, i jeszcze dodatkowo kapnąłem kropelką kleju.

Siedzę sobie przy komputerze, a tu.... zniknął obraz

Po kilku próbach i testach doszedłem, że winowajcą jest wiatraczek na mojej grafie X1650, który, delikatnie mówiąc, zmienił swoją geometrię

Zabrałem się wobec tego za poszukiwania czegoś w zamian. Zdobyłem wiatraczek o tych samych wymiarach, ale niestety wymagał kilku drobnych przeróbek. Do dzieła zatem.

Pierwsza rzecz, to należy usunąć zamocowanie z nowego wiatraczka - ten szkielet z miejscami pod cztery śruby, tak, aby został sam nieobudowany wiatraczek wraz z podstawką i kabelkiem.

Szybkie spojrzenie na kabelki i... już wiemy, że należy wyciągnąć i rozgrzać lutownicę. Odlutowywujemy kabelek i przechodzimy tymczasem do wiatraczka oryginalnego.

Wiatraczek oryginalny demontujemy. Najpierw odpinamy kabelki ze szczeliny prowadzącej i oddzielamy podstawkę od reszty. Nie obejdzie się tutaj bez użycia siły Otrzymaną podstawkę należy najpierw skrócić cążkami o 3 wystające zaczepy, a następnie pilnikiem ładnie wyrównać i przygotować do klejenia niski kołnierz.

W starym wiatraczku ucinamy kabelki, odizolowywujemy, cynujemy i lutujemy je do naszego nowego wiatraczka. Oczywiście zapisaliście sobie kolejność? Jeśli nie, na zdjęciu sobie zobaczycie.

Kabelki przylutowane, sprawdzamy omomierzem, czy nie ma żadnych przebić pomiędzy żyłami i zabieramy się za podstawkę. Kołnierz najlepiej w nim zostawić tak na wysokość około 3mm, nie więcej. Wiatrak w tej karcie wdmuchuje powietrze w kanał powietrzny obiegający dwa radiatory osłonięte metalową powierzchnią oddającą ciepło. Bierzemy jeden z szybkoschnących klejów do tworzyw sztucznych, nakładamy dwie kropelki na wiatraczek - uważamy, żeby klej nie dostał się przez jedną z dziurek pod spód, bo nam sklei silnik - i przyklejamy podstawkę. Wsuwamy przewody w szczelinę prowadnicy w podstawce i... voila

Montujemy nasze dzieło w karcie , kabelek przeciągamy kanałem powietrznym i wpinamy do gniazda na karcie. Kartę montujemy, odpalamy kompa i cieszymy się jeszcze sprawniejszym chłodzeniem naszej grafy

#*22671# AMR REC START
#*22672# Stop AMR REC (File name: /a/multimedia/sounds/voice list/ENGMODE.amr)
#*22673# Pause REC
#*22674# Resume REC

Hmmm... W wyniku otrzymujemy plik o nazwie ENGMODE.amr, który ma nagrane wszystko, co tylko telefon usłyszał, nie tylko przez mikrofon, ale i poprzez moduł GSM. Słowem - mamy nagraną rozmowę Trzeba tylko pamiętać, żeby zmienić nazwę temu plikowi, żeby go sobie później nie nadpisać Dodatkowym plusem jest fakt, iż normalnie dyktafon zajmuje telefon i nie za bardzo można cokolwiek innego zdziałać nim podczas nagrywania, natomiast w ten sposób nagrywanie przebiega w tle, nie dając nawet znaku o tym, że coś takiego ma miejsce.

Miłego nagrywania!